Rozwojduchowy.net

Wątek, w którym zamieszczał będę wiersze. Dziękuję za wszystkie komentarze.

ja w sobie kocham to co doskonałe
boskość, która we mnie wstępuje
otwieram się, wypełnia me ciało
i mysli
i słowa
każdy gest, działanie
jest jak poezja, co spijana chce być ustami pełnymi wdzięczności
wezbrawszy uczucia, miłości całość
i w oddaniu ku bogu się otwarłszy
i dzwięk, z serca, płynie
fala za falą
zalewając dusze każdą
by się wyrazić
widzisz ją w oczach, radosnych i ufnych
widzisz ją w świecie, jak wzrasta u stóp twoich
i przy dłoniach, co chcą objąć ją troskliwie
czysta radość i piekno
co promienieje brzaskiem
oświetla dusze
otwierając się na boskość
na to co trwałe
na rzeczywistość, na prawdę
ja w sobie kocham to co doskonałe

czasam piszę wiersze, po prostu mówie słowa
co czuje
ekspresja duszy
by tworzyć
by wyrażać boskość
poprzez tworzenie wyrażać siebie
i cieszyć się, odczuwać radość
dać innym, z intencją szczęścia
z intencją by poszerzać świadomość
by odkrywac co czyste
co pierwsze, co najprawdziwsze
zostaje to, wzrasta już samodzielnie
a umysł pusty, bez myśli natłoku
a ciało spokojne, w relaksie błogim
ten czas jest wieczny
jest kluczem
otwórz
chociaż nie ma drzwi, zamknięcia, murów żadnych
tylko ta przestrzeń i wyobraźnia
pustka pełna potencjału

Tak lekko i jasno. Bardzo pozytywnie
Oby tak dalej

polećmy nad góry co wzniosłe
patrz, deszcz właśnie pada
dotyka skóry, odżywia i koi
jednocząc ze swoją istotą
taka miekkość i łagodność
jakby chciała utulać postać naszą
polećmy nad doliny co skromnie
w wilgoci dają życie i ochraniają
subtelnie z rana spijając rosę
i bawmy się w traw ramionach
popatrz, to wszystko dla nas
polećmy nad równin obszary
każda przestrzeń nas zaprasza
bez ograniczeń materii czy czasu
spójrz masz wyobraźnie i wolę
więc polećmy do tego świata
tam zamieszkajmy
tam znajdziemy wszystko
co rozwój wspiera
popatrz, jaki kraj to piękny, ta ziemia
i dusz tutaj tyle, nam podobnych
tęcze emocji, i pełno światła
tak, tu chce zamieszkać
jest drzew tyle, nad którymi możemy latać
i tańczyć, beztrosko i radośnie
polećmy, tak wiele jeszcze mamy zobaczyć

Gdy szczodrość ma być czegoś oznaką,
pusta jest wtedy.
Napełnij ją światłem i uczyń darem serca,
by wyrazić swą szczerość.
Wtenczas wróci do ciebie w zwielokrotnieniu,
nasyci boskimi atrybutami.
Takie miłości jest prawo.
Wsłuchaj się w siebie,
zrozumiesz znaczeń słów całość.

nieobecny

swietne nieobecny. Szczegolnie podobal mi sie ten pierwszy wierszyk ktory napisales. bardzo duzo oddaje i opisuje. POzdrawiam

tak sobie myślę, że nie znamy swoich możliwości,
bo nie poznaliśmy siebie
znamy za to możliwości, czy też granice,
jakie nakreśli wobec nas inni

nie znamy rzeczywistych granic, a może nie ma czego przekraczać,
podróż w głab siebie, moc z odkrywania prawdy

super

w gasnących zorzach
w oddechu żródła
wśród kwiatów wszechświata
odkrywa swoje piękno
swoją ciszę, swoją prawdę

już czas wyjaść poza iluzję
już czas, uśmiechnąć się do życia
do ludzi, do istot wszelkich

w tu i teraz, zatopiony w miłości
tu i teraz, odkrywa samego siebie

i radość płynie, jak fale dzwięku
wypełniające wszystko doskonałą harmonią

został sam, a jednak jest w nim wszystko
ogarnięte jaźnią i akceptacją
szacunkiem i zrozumieniem

wzrasta
rozkwita

wznosi swoją głębię naprzeciw siebie
samoistnie w kokonie światła

kreuje swój świat, najpiękniej jak potrafi
w nucie mądrości, osnutej boską ideą

wszedł. z odwagą
zgasło wszystko

a oczy otwarły się zdumione
w zachwycie ostatnim, co nieskończywszy się nigdy
krajobraz wschodzącej jasności
a zorza scaliły się z horyzontem


oto ja, oto bóg
jedność

Marzenia
Marzenia ...
raz są i raz ich nie ma.
Marzenia …
raz są piękne, a raz niemożliwe.
Marzenia …
niekiedy zdobyte, czasem czekające spełnienia.
Marzenia …
towarzyszą nam prawie zawsze.
Marzenia …
kto ich nie ma.

Szczęście
szczęście…
jest i nie ma,
pojawia się i znika,
nagle i powoli.
Szczęście…
Daje uczucie radości,
nigdy smutku.
Pozwala marzyć,
i marzenia spełniać.
Szczęście…
bywa krótkie,
i barwne jak motyle.
Bywa także długie
tak jak życie.

Śmierć człowieka czym jest dla każdego z nas?
Jest rzeczą smutną i raniącą przy tym bardzo.
nikt uniknąć jej się nie zdoła,
gdyż na każdego kiedyś przyjdzie pora.
Najbardziej boli, gdy tracimy ukochane osoby,
lecz nieznane są nam sposoby,
by jej zapobiec.
Umierają osoby bardzo młode,
które nie miały szansy rozwinąć nawet swoich skrzydeł.
Umierają także trochę starsi,
którzy w życiu już dużo przeszli.
Wraz z nią kończą się niespełnione marzenia,
I niezwykłe wrażenia.

Jan Twardowski

Sprawiedliwość

http://www.wpk.p.lodz.pl/~sebekmez/t/text0003.html

Chciałbym stworzyć film dokumentalny o mojej babci która tworzyła poezję, pisała wiersze ale nigdy ich nie wydała. Nie stać jej było na to mimo że była cudownie uzdolniona. Czy społeczność filmowa ma jakąś stronę internetową na której mógłbym poprosić o pomoc w zainteresowaniu sie tym tematem?