Czym jest dla Was szczęście?

[zapachyspodpachy]

Jak w temacie. Słyszałam, że dla wielu osób szczęście to jakiś stan, nieosiągalny w materialnym świecie, albo że to kontakt z Bogiem, zaspokajanie swoich potrzeb fizjologicznych, życie zgodnie z naturą itp. Dla mnie szczęście jest wtedy, gdy robię to co chcę, no i to przedostatnie z wypisanych przykładów
A W y jak odczuwacie szczęście???

[SAM]

WoLnOść.

[FreeGhost]

Nie mogę powiedzieć, że doświadczam szczęścia i nie mogę powiedzieć, że doświadczam nieszczęścia, no chyba, że utożsamię się z osobowością egoistyczną której też często doświadczam wtedy zdarza się dość często, że utknę w tej pułapce umysłu. Moja percepcja na razie skacze miedzy obecnością w mej istocie duchowej wtedy doświadczam energii życia wszystkiego, a percepcją fałszywej osobowości ciała, gdzie odczuwam właśnie iluzje umysłu i cała martwotę tego stanu.

[freemind]

Muszę przyznac, że mam podobnie do FreeGHost, jednak ciesze się z tego, że już jakis czas temu zauważyłem to i świadomie nad tym pracuję, egoistyczn ego mnie jest coraz mniej a czas pozbawiony tego stanu jest wspaniały, jestem przepełniony głębią miłości i harmonii, związanej z radowniem się mojej duszy, kontakty między ludzkie są wtedy niewyobrażalnie piękne i łatwe, natomiast podczas egoistycznego mnie ciężko o to.. Wydaje mi się, że to cięzki krzyż (FreeGhost) ale pomyśl co będzie gdy zrzucimy to na stałe a przepełni nas już tylko coraz większe poczucie spełnienia, radości harmonii i wszechobecnej miłości.

[zapachyspodpachy]

Moja percepcja na razie skacze miedzy obecnością w mej istocie duchowej wtedy doświadczam energii życia wszystkiego, a percepcją fałszywej osobowości ciała, gdzie odczuwam właśnie iluzje umysłu i cała martwotę tego stanu.

Czy mógłbyś to bardziej rozwinąć? Bo temat robi się ciekawy...

[FreeGhost]

Szczerze mówiąc dość trudno to opisać, ponieważ doświadczenie jest jednocześnie poznaniem tego i rozumieniem, a opis słowny wymaga słów i określeń, które każdy rozumie inaczej.
Kiedy nazywam coś „Moją istota duchową” mam pod tym słowem konkretną ilość doświadczeń, a to trudno przekazać. Poza tym mogę ci opisać tylko mniej więcej, zarys i jak to odbieram, rozumiem. Pewnie za rok, czy dwa całkowicie inne będę już miał poznanie i wszystko to, co tu teraz napiszę będzie częściową lub totalna bzdurą, tak jak to miało już miejsce wiele razy. Ale co tam

Każdy z nas jest Istotą duchową, rodząc się zawęża się nam świadomość (tak mniemam) , w każdym bądź razie mając już ciało tracimy z własnym duchem kontakt, a zamiast tego tworzy nam się ziemska osobowość, która jest budowana na podstawie osobowości rodziców, społeczeństwa i nieświadomości zbiorowej, plus jeszcze nasze własne kombinacje i mutacje na podstawie wszystkiego co wymieniłem wcześniej. Do tego dochodzą w wieku 16 lat obciążenia karmiczne.
Z tego wszystkiego powstaje osobowość ludzka, czyli ego. ( Po śmierci ciał z tego co zauważyłem osobowość ludzka rozpada się w ciągu 40 dni. Są wyjątki, ale to inny temat.)

Z czasem jak się rozszerza świadomość i poznaje się, że się jest czymś więcej niż tylko ciałem, czyli głównie istotą zbudowaną z „ducha”. (nie mylić z ciałami astralnymi i innymi powłokami wokoło ciała. ) I poznajesz siebie powoli, to częściowo uświadamiasz sobie swoją drogę i miejsce w którym jesteś i gdzie zmierzasz. Częściowo wraca pamięć poprzednich wcieleń, wtedy zauważasz, że takich ziemskich osobowości miało się setki na przełomie wieków, i raz byłeś kobietą, a raz mężczyzną. Częściowo ponieważ im bardziej rozszerza ci się świadomość, tym więcej poznajesz. Z czasem świadomość na tyle ci się rozszerza, że twoja percepcja przeskakuje we właściwe miejsce z ciała i osobowości ludzkiej, ja to nazywam „fałszywym duchem” do prawdziwego ciebie, czyli twojej istoty duchowej.
W momencie przeskoku percepcji stajesz się Istotą duchową, „Duchem” - nie mylić z duchami, które straszą i OB kiedy percepcja ludzka (ego) wychodzi z ciała i podróżuje w ciele astralnym, po astralu, czyli światach mentalnych, to nie ma z tym nic wspólnego. Duch jest poza astralem i wszelkimi światami astralnymi, czasem i przestrzenią.
Nie jest też duszą, bo pod tym określeniem mam inne doświadczenia.
Różnica, natura, miedzy percepcją ciała- ego, a percepcją ducha jest dla mnie jak śmierć i życie, taki etap i tak to odbieram. W duchu wszystko jest jawne, proste i pełne. Jesteś zanurzony w morzu życia i częścią całości która jest jednym – nie ma sensu tego opisywać bo, aż boli jak to piszę, te określenia są puste i nijak się mają do doświadczenia.
I żeby nie było nieporozumień, nie doświadczam tego cały czas, a sporadycznie, większość czasu postrzegam z percepcji fałszywego ducha, który wie że to wszystko kim jest tu na ziemi to wielka ściema. Mam pamięć setek razy podobnych doświadczeń. Teraz mam nadzieje wykorzystać ten pobyt pierwszy raz właściwie.

[freemind]

Zapachyspodpachy, musisz nauczyc się wyciągac esencję tego co ktoś pisze, a tak naprawdę znaleźc połączenie ze swoją duszą i jej słuchac, bo to co ktoś pisze, możesz zupełnie inaczej odebrac niż on chciał to przekazac, nie bazuj na tym, może to stac się dla Ciebie inspiracją, ale zważ na fakt, że ta osoba, też może błądzic. Sama będziesz wiedziała kiedy idziesz dobrą drogą, gdy powoli będą spadały twoje (bardzo subtelne i na początku możesz tego nie odczuc) zasłony umysłu, (z perspektywy czasu napewno to zrozumiesz, więcej czasu poświęc na analizę swojego życia, sytuacji i zdarzeń, tych naprawdę "bolesnych" jak i tych "przyjemnych") odczujesz pełnię i powiesz "to jest to" wtedy już nie będzie szans na odwrót
Każdy z nas ma w sobie cząstke egoistycznej natury i ciężko czasem odzielic to co pisze, od tej esencji, musimy słuchac jedynie siebie, a opinia i rady innych niech będą na boku. Każdy z nas ma tutaj swoją pracę do odrobienia, i od niego zależy jak wykorzysta swój potencjał

[zapachyspodpachy]

FreeGhost, już mniej więcej załapałam o co Ci biega

Po śmierci ciał z tego co zauważyłem osobowość ludzka rozpada się w ciągu 40 dni. Są wyjątki, ale to inny temat

No nie wiem, szczerze mówiąc pamiętam raczej dużo i jakoś mi się nie rozpadało, więc nie wiem jak to jest. No ale jak się wciela w kryminalistów to tak jest

Freemind, rozumiem o co Ci chodzi, ale ja pojmuję trochę świat inaczej niż Ty.

gdy powoli będą spadały twoje (bardzo subtelne i na początku możesz tego nie odczuc) zasłony umysłu, (z perspektywy czasu napewno to zrozumiesz, więcej czasu poświęc na analizę swojego życia, sytuacji i zdarzeń, tych naprawdę "bolesnych" jak i tych "przyjemnych") odczujesz pełnię i powiesz "to jest to" wtedy już nie będzie szans na odwrót

To dla mnie coś nowego, ale szczerze mówiąc, dobrze mi tak jak jest, bo ja się rozwojem duchowym nie spieszę

[FreeGhost]

No nie wiem, szczerze mówiąc pamiętam raczej dużo i jakoś mi się nie rozpadało, więc nie wiem jak to jest. No ale jak się wciela w kryminalistów to tak jest

Zapis doświadczeń zostaje. Rozpada się osobowość, ( subtelne ciała przywiązane do ciała fizycznego, emocjonalne, mentalne itd.) Które z czasami mogą robić za duchy (twory energetyczne), jeżeli są podtrzymywane przez żyjącą rodzinę, która nie jest w stanie ich puścić, pogodzić się z śmiercią, myśląc cały czas o zmarłym karmi energią to co zostaje i powoduje, że z czasem zaczyna żyć własnym życiem. Nie jest to regułą każdy jest osobnym przypadkiem na swoich zasadach.

[zapachyspodpachy]

Mi jakoś nie rozpadała się osobowość, ale może Ty tak miałeś

[FreeGhost]

Chcesz powiedzieć, ze masz w sobie całą osobowość, jej uczucia i stany, dążenia, przekonania, wierzenia z poprzedniego wcielenia, obok własnej?

[Adept]

Szczęście to trwanie tu i teraz.
Reszta to kłamstwo.

[Niewinny]

Szczęście to trwanie tu i teraz.
Reszta to kłamstwo.

Czyli jak nie będę tu a będę tam to jestem kłamcą ? Ojej

[freemind]

Wszechmogący czepia się słówek

[FreeGhost]

Adept „tu i teraz” jest brakiem szczęścia, czyli dualnej percepcji umysłu. W chwili obecnej, kiedy się jej naprawdę doświadcza, nie ma umysłu, nie ma porównywania, analizy i oceny tego co się doświadcza, nie ma segregacji na dobre i złe, na szczęście i nieszczęście, jest tylko pełne doświadczenie tego co jest bez osądu i oceny umysłu. Czysta obecność - chłonięcie w pełnym zakresie doświadczenia wszystkiego co pojawia się w obrębie percepcji – i nic więcej.
Więc dla mnie jest kłamstwem, że „tu i teraz” jest szczęściem – Samo to określenie świadczy, że nim to nie jest…

A poza tym to takie samo doswiadczenie jak inne, nie wiem o co tyle szumu...

freemind A twoja wypowiedź czepiła się.............?